Rootstime: Dit is rootsmuziek van de allerbovenste plank en de plaat kan moeiteloos de vergelijking doorstaan met het allerbeste wat ons komt aangewaaid over de Grote of de Kleine plas

HemifranI’m sure the cd will inspire the listener to see the group live,I’ll certainly be there

Kindamuzzik: The Jayhawks, The Flying Burrito Brothers and the Grateful Dead echoot door hun muziek heen maar ook grootheden als Wilco en Ryan Adams zijn inspiratiebronnen met deze muzikale kwaliteiten is het een kwestie van tijd voordat de band international ontdekt wordt.

The Blues AloneWàt een geweldig album is dit geworden! Americana XXL gemaakt in ons eigen, kleine Nederland!

 

Volledige review Rootstime:

Laat ik maar meteen met een vraag beginnen: kan iemand mij uitleggen waarom je nooit ofte nimmer een song van deze Hollanders op onze nationale radio hoort? Aan de kwaliteit van de songs of de kundigheid van de muzikanten zal het alvast niet liggen, zo leert mij ampele beluistering van de derde plaat van de Croes-Ciggaar-Brownclan.

De Heren hanteren duidelijk een vierjarenregel: hun debuut kwam er in 2005, de opvolger in 2009 en nu is er dus nieuw werk, waarover ik eigenlijk heel kort kan zijn: dit is rootsmuziek van de allerbovenste plank en de plaat kan moeiteloos de vergelijking doorstaan met het beste dat ons komt aangewaaid van over de Grote of de Kleine Plas. Het recept lijkt simpel: je bedenkt een knappe intro, zodat de luisteraar meteen gepàkt wordt. Daar brei je dan een song van drie minuten aan, bestaande uit een catchy refrein en een drietal goed in het oor liggende strofen en klaar is Cruz.

Niks mis mee: Fogerty en Lowe zijn er terecht groot mee geworden en ik word behoorlijk afgunstig als ik merk met welke vlotheid en kunde deze verloren zielen er in slagen een plaat ineen te draaien, die je-zelf ervaren- rustig een hele dag op “repeat” kunt zetten, zonder dat je na drie keer tegen de muren op loopt. De invloeden zijn nogal duidelijk: de al genoemde John Fogerty, maar ook Neil Young, Wilco en The Jayhawks passeren meer dan eens de revue. Het meest nog doen Charley en de zijnen mij denken aan The Bo Deans, al heeft dat dan allicht te maken met het stemtimbre van Charley. En ook dit is als een compliment bedoeld! Dennis Kolen, de man met gouden vingers en dito oren, zorgde voor een vlekkeloze productie en voegde her en der redelijk herkenbare gitaarlicks toe. Voor een paar memorabele orgelmomenten zorgt dan weer Ferry Lagendijk en kleine broer Dusty Ciggaar kwam langs met zijn pedalsteel.

Dat zorgt voor een heerlijke plaat op, die bulkt van de radiovriendelijke nummers en die, net als haar voorgangers, een paar klassiekers-in-wording bevat. Ik vermeld er maar een paar, voor het geval u te weinig tijd zou hebben om de hele plaat te gaan voorbeluisteren: “Vertigo”, “A Lover’s Goodbye” -de absolute opper voor mijn oren- en het afsluitende “Feels Like Flying”. Ik ben er redelijk zeker van dat u nadien naar de platenboer rent om ook de overige acht songs in huis te halen.

En dat brengt mij terug bij mijn openingsvraag: iemand?